lijn

Tito-afdeling
 

WEKELIJKS WORDEN JULLIE VERWACHT MET DE FIETS

 

Maandprogramma Maart

Zondag 24 maart:

🐰 De dag dat Nokachi de wereld redden 🐰

rabbit
Het verhaaltje dat ik jullie vandaag ga vertellen gaat over Nokachi. Om jullie even in te leiden zal ik een korte introductie geven over wie hij is en wat hem drijft. Nokachi is een konijn, meerbepaald een leeuwenkopkonijn (zie foto). Hij is ongeveer 35 centimeter lang, weegt 1,5 kilogram, is eerder kort en gedrongen gebouwd en heeft een korte vacht. Verder heeft hij net zoals vele andere konijnen eerder een gevoelig darmkanaal. Wat hij het liefst eet is hoogwaardig hooi, vers voedsel (grassen, kruiden, groenten en fruit) en kleine hoeveelheden droog voedsel. Ruwe, vezelrijke pellets (hooi, gras en kruiden) die noch graan noch suiker of melasse bevatten. Nokachi is geboren op 24 maart 2005 en getogen in Kõrre 31, 15187 Tallinn in Estland. Zijn favoriete kleur is blauw en hij rijdt met een Ford Cougar uit 2001. Doorheen de week werkt Nokachi als verzekeringsagent bij verzekeringsmaatschappij “MOET HET KAPOT OFWA GIJ NAADSCHROBBER NAAR THAILAND GE-EMIGREERDE ZAADCEL!!!”. In het weekend houdt Nokachi zich graag bezig met zomerjurkjes breien en extreem strijken. Zo, nu hebben jullie toch al een beter idee over wie Nokachi is en kunnen we verder gaan met de rest van het verhaal.
 
Het begon allemaal op een dinsdagmiddag rond kwart over één toen Nokachi terug wou beginnen met werken na zijn uitgebreide middagpauze waarbij hij had genoten van vezelrijke pellets en een Cubaanse sigaar. Hij had zich nog maar net in zijn bureaustoel gezet, ingelogd en een slokje van zijn koffie genomen toen zijn supersonische hypermoderne uit de toekomst voor extreem lange termijn geleende iPhone 3768 rinkelde. Voorzichtig nam hij op en zei hij “Goedemiddag, verzekeringsmaatschappij MOET HET KAPOT OFWA GIJ NAADSCHROBBER NAAR THAILAND GE-EMIGREERDE ZAADCEL met Nokachi”. Het was meneer Albert van België, hij zei dat hij een persoonlijke vraag had en dit niet via telefoon kon bespreken. Hij nodigde Nokachi uit voor een diner in zijn op een onbekende locatie gelegen kasteel ergens in het zuiden van België. In het begin aarzelde Nokachi een beetje maar vanbinnen voelde hij een onweerstaanbare drang om te gaan en dus zei hij toe. Al zijn onkosten zouden tenslotte op kosten van meneer van België zijn en Nokachi zag een uitstapje naar België wel zitten. Die avond wanneer Nokachi thuiskwam na een lange en zware dag werken besloot hij toch al zijn valies te maken. Hij moest echter de dag erna al vroeg vertrekken om zijn vlucht te halen. Hij nam een valies, stak er zijn driedelig uit kasjmir gewoven pak in, zijn tandenborstel, een haardroger en enkele valse paspoorten. Daarna kroop hij vroeg in zijn bed en keek hij nog een aflevering van “echte verhalen: SOS 112” alvorens hij ging slapen.
 
Op woensdagmorgen omstreeks kwart na zes ging Nokachi zijn wekker af en klonk der einsame Hirte van Leo Rojas doorheen zijn appartementje dat hij afspeelde op zijn 700 watt speakers. Na tweemaal snoezen en nog even door zijn mails te gaan op zijn smartphone kwam Nokachi uit zijn bed en ging hij zich wassen alvorens hij naar de luchthaven moest vertrekken. Om zeven uur stipt was Nokachi klaar om te vertrekken en trok hij de deur van zijn appartementje toe. Nog voor hij beneden in de hal aankwam riep hij luidkeels “GODVERDOMME MILJAARDE NONDEDJE EH!!!”. Hij was vergeten zijn valies mee te nemen en moest terug om deze te gaan halen. Aangekomen aan zijn deur riep hij plots “GODVERDOMME EH!”. Hij had namelijk zijn sleutel in zijn valies gestoken en nu kon hij niet meer binnen want die valies stond nog in het appartement. Gelukkig liet Nokachi altijd een raam open aan de achterkant van zijn appartement dat net groot genoeg was voor een leeuwenkoppenkonijn om door te kruipen. Voorzichtig kroop Nokachi langs de dakgoot naar boven richting zijn appartement waarna hij zich door het kleine raampje propte om binnen te geraken. Binnen nam hij zijn valies en snelde zich naar buiten waar zijn taxi hem al stond op te wachten. Na een twee uur durende rit door de prachtige bossen en magnifieke landschappen van Estland kwam hij aan op de parking van de luchthaven waar zijn taxichauffeur hem voor de inkomdeur afzette. Hij repte zich naar de check-in waar hij zijn valies moest afgeven alvorens hij verder kon. Voor hij op het vliegtuig moest stappen kocht Nokachi zich nog een Cubaanse sigaar die hij beminnend en rustig oprookte. Daarna was het tijd om aan boord te gaan van het vliegtuig dat elk moment kon vertrekken. Hij nam zijn boarding pas en liet deze zien aan de bloedmooie stewardess die hem al lachend stond op te wachten naast de deur van het vliegtuig. “Derde rij, de stoel aan het raam aan uw rechtekant.” Zei ze vriendelijk. Nokachi had geluk de stoel naast hem was namelijk niet bezet. Maar, dat geluk mocht niet blijven duren enkele momenten later stapte er namelijk een dikke oude man op het vliegtuig met enorme okselvijvers. Zijn okselvijvers waren zelf zo groot dat ze een diameter hadden die groter was dan de man zijn hoofd. Om het allemaal nog wat erger te maken kwam die man naast Nokachi zitten. Toen de man zich neerplofte in de stoel naast hem kwam er een enorme stankwalm op Nokachi af waardoor hij maar moeilijk kon ademen. De geur was het best te omschrijven als een pladijs die men een week in de blakke zon had gelegd. De vlucht naar België duurde meer dan vier uur en Nokachi moest dus een oplossing vinden voor deze ondraaglijke situatie. Eens ze aan het vliegen waren besloot Nokachi zich te verplaatsen naar de wc waar hij gedurende heel de vlucht in gezeten heeft om zo te ontsnappen aan de vreselijke lucht die de vieze oude man verspreidde. Korts na de middag lande het vliegtuig in de luchthaven van Charleroi. Toen Nokachi van het vliegtuig stapte en na lang wachten eindelijk door die onderbemande douane geraakt was ging hij naar de bagageband waar hij wachtte tot zijn bagage aankwam. Natuurlijk was zijn valies de laatste die van de band kwam. Toen hij de aankomstterminal binnenwandelde merkte hij in een hoekje, afgezonderd van de rest van de bezoekers van de luchthaven enkele mannen in zwart maatpak met een zwarte zonnebril. De mannen hadden een kartonnen bordje vast waar de naam mr. Nokachi op te lezen was. Nokachi wandelde kalmpjes richting de mannen en vroeg hen of ze hier in opdracht van meneer van België waren. De manen zeiden niets en keken gedurende 30 seconde richting Nokachi alsof ze nog nooit een wandelend, sprekend konijn met een valies hadden gezien. Daarna deed één van de mannen teken naar Nokachi dat hij moest volgen waarna de mannen allemaal vertrokken. Bedaard en bedachtzaam volgde Nokachi hen naar een zwarte SUV. Één van de mannen deed de deur van de SUV open en gaf een teken naar Nokachi dat hij moest instappen. Moeizaam stapte Nokachi in de SUV, hij moest namelijk serieus springen om in de hoge wagen te geraken. Eens in de auto sloeg de man de deur toe en vertrok de wagen.
 
De rit naar het kasteel was lang, ze reden door het prachtige heuvellandschap de Ardennen. Het leek wel alsof de chauffeur in rondjes aan het rijden was om Nokachi in de waan te brengen over hoe ze nu exact waren gereden. Op een gegeven moment sloeg de chauffeur recht het bos in en reden ze op een onverhard bosweggetje. Dit was langs beide kanten uitgerust met een beek en maar net breed genoeg voor één wagen om door te rijden. Verder was het enige wat je langs beide kanten kon zien een gigantisch en dichtbegroeid bos. Het leek alsof er al jaren niemand meer in het bos was geweest. Toch had Nokachi steeds het gevoel dat hij werd aangekeken. Na een kwartier op het weggetje te rijden kwamen ze aan een gigantische poort. Bovenop de poort stonden enkele letters die het woord België vormden. Bovenop de rechterzuil van deze poort stond een Vlaamse trotse leeuw. Op de linkerzuil die zich aan de andere kant van de poort bevond, stond een Waalse haan. De wagen kwam tot stilstand op enkele meters voor de poort. De chauffeur stapte uit en wandelde richting de rechterzuil waar de bel zich bevond. Hij belde, brabelde iets in het frans en stapte vervolgens terug in de wagen. De poort opende traag en piepte enorm, maar het was best indrukwekkend om zo’n overweldigende poort open te zien gaan. Wanneer de chauffeur vertrok werd in de verte een kasteel zichtbaar. Naarmate de auto het kasteel naderde en beter zichtbaar werd wat de eigenlijke omvang van het kasteel was werd het Nokachi maar eens duidelijk waar hij terecht was gekomen. De auto stopte voor een trap die uitkwam aan een gigantische poort. De poort was zeker drie meter hoog en minstens twee meter en vijvendertig centimeter breed. Een man in maatpak en een serviet over zijn arm deed de deur open en nam Nokachi mee naar het salon waar hij hem zei te wachten op heer Van België. Daarna verdween de man door een klein deurtje in de hoek van de kamer. Enkele minuten later was er nog steeds niemand de kamer binnengekomen en besloot Nokachi toch even rond te kijken in het salon. Aan de muur merkte hij enkele grootte schilderijen op van konijnen die verkleed waren in een zwart pak waarvan je enkel hun ogen kon zien. Geïnteresseerd ging Nokachi dichter om de schilderijen beter te kunnen bestuderen. Plots hoorde hij achter hem “Indrukwekkend vind je niet”. Albert van België was de zaal binnengekomen. “Op deze schilderijen staan de dapperste, meest gevreesde, maar vooral de meest subtiele en onvoorspelbare krijgers die België ooit gekend heeft.” Zei hij. Albert nodigde Nokachi uit plaats te nemen in het salon en vertelde hem over de konijnen van op de schilderijen, Ninja’s noemde hij ze. Na een gesprek van ongeveer 2 uur waarin Albert van België alles vertelde over hoe de Ninja’s tijdens de eerste en 2de wereldoorlog ervoor hebben gezorgd dat Duitsland verslagen werd door hun geheime missies en subtiele moorden zei Albert plots “Nokachi, ik heb een gunst van jou nodig”. Albert vertelde dat de wereld bedreigd werd door een vreselijk, monsterachtig, afstotelijk, eng, griezelig wezen dat dreigde heel de wereld op te blazen indien niet iedereen aan zijn eisen voldeed. Er was geen enkel land dat nog wist wat ze konden doen en iedereen stond op het punt toe te geven aan de eisen van de gevreesde Kim Jong-Un. Albert vertelde dat de Ninja’s de enige waren die hun nog konden redden, maar ze waren allemaal oud geworden en niet meer in staat op missie te gaan. Onpraktisch met een rollator was zijn argument. Toen vertelde Albert Nokachi dat hij afstamde van deze krijgers en vroeg hij hem om de wereld te redden. Nokachi verschoot hier enorm van en was niet helemaal zeker of Albert wel de waarheid sprak, maar aan het gezicht van Albert merkte hij dat hij echt hun laatste hoop was. Onwetende wat hem te wachten stond zei Nokachi toe op het voorstel waarna er een sprankeltje hoop verscheen op de mimiek van Albert van België.
 
Vooraleer Nokachi op missie kon vertrekken naar het gevaarlijke Noord Korea moest hij eerst dezelfde opleiding doorstaan die de Ninjakonijnen destijds ook hebben ondergaan. De eerste dagen van zijn opleiding leerde hij over hoe Japan de Ninja’s van België hebben gestolen en hebben gecommercialiseerd, een beetje zoals de Fransen met onze frieten. Ook leerde hij hoe Ninja’s gespecialiseerd waren in spionagetechnieken en het uitvoeren van gerichte aanslagen, in plaats van man-tegen-mangevechten op het slagveld. Tot slot leerde hij nog hoe de Ninja’s gebruik maakten van Psychologie, illusie en handige hulpmiddelen om hun vijanden te slim af te zijn. Na een intensieve trainingsperiode van veertien weken kreeg Nokachi een convocatie door de vijf heren van de illuminatie en hun hoogbegaafde vrouwelijke collega. Op de achterkant van deze convocatie stonden de woorden “sub rosa” te lezen. In de brief stond te lezen dat ze hem verwachten op zondag 24 maart om 14 uur in de boomlaarstraat 72, 2500 Lier voor een potje lekker hevige spelletjes. Het participeren in deze spelen zou hem zeker ten goede komen in zijn strijd tegen de bloeddorstige Kim Jong-Un. Helaas waren de tickets voor het vliegtuig al geboekt en was het voor Nokachi onmogelijk hierop toe te zeggen. Op Vrijdag 22 maart vertrok Nokachi met het een blauw gestipte concorde richting het verre Noord Korea waar hij het zou opnemen tegen Kim Jong-Un. Na enkele uren vliegen in de blauw gestipte concorde naderde Nokachi de luchthaven van Pyongyang. Wanneer hij door de raam keek zag hij onder hem een land met een prachtig landschap met prachtige bergen en magnifieke vlaktes. Aangekomen in de luchthaven merkte Nokachi meteen dat zijn missie een enorme opgave zou zijn. Enkel om het land binnen te kunnen moest hij al vijf controleposten passeren alvorens hij door mocht en naar zijn hotel kon gaan. Tot bij de alleenheerser geraken ging dus een hele opgave worden.
 
Aangekomen in zijn hotel begon Nokachi met het maken van zijn plan om binnen te geraken in het Ryongsong-complex. Na een dag soldaten en hoog geplaatste Noord-Koreaanse leiders af te luisteren was Nokachi teweten gekomen dat Kim Jong-Un zich een beetje ziek voelde en besloten had tijdig te gaan slapen. Ook had hij teweten gekomen dat er een gat in de muur geschoten was waar net een bowlingbal door paste. Toen Nokachi dat hoorde dacht hij dat wanneer er een bowlingbal door past een leeuwenkoppenkonijn ook geen probleem zou mogen vormen. In de late avond besloot Nokachi van zijn missie van start te laten gaan en trok hij zijn zelfgewoven ninjakostuum aan. Onderweg naar het Ryongsong-complex heeft Nokachi over verschillende daken moeten lopen en door verschillende bosjes moeten kruipen om zo de verschillende patrouillerende soldaten van Kim Jong-Un te ontwijken. Eenmaal aangekomen aan het complex sloop Nokachi voorbij de verschillende controleposten alvorens hij toekwam aan de muur waar het gat in geschoten was. Hij kroop geruisloos door het gat en kwam zo terecht in de gigantische tuin van het complex. Het gebouw was volledig donker en het leek alsof er niemand meer wakker was. Naarmate Nokachi het huis naderde hoorde hij plots voetstappen zijn kant opkomen. Hij kroop maar net op tijd in de Johannesbroodboom die zich naast het weggetje bevond alvorens er een patrouille passeerde. Ze waren uitgerust met gloednieuwe AK-47’s in de hand en in hun holster hadden ze nog een revolver zitten welk model het exact was kon Nokachi niet precies zien, maar het leek erg op een Lefaucheux-revolver. Toen ze gepasseerd waren kroop Nokachi uit de Johannesbroodboom en ging vlug verder naar de veranda waarvan hij had gezien dat de deur openstond. Voorzichtig ging Nokachi de veranda binnen en wandelde hij richting de trap die uitkam op de tweede verdieping van het complex. Toen Nokachi de trap opliep zag hij dat er een deur openstond waar licht branden. Heel voorzichtig keek Nokachi wat er in de kamer gebeurde en wat hij daar zag zou hij nooit vergeten. Het was een jonge dame die zich aan het klaarmaken was om te gaan slapen. Nokachi was niet zeker maar hij dacht dat het Kim Ju-ae was, de bloedmooie dochter van Kim Jong-Un. Ze was zo mooi dat Nokachi helemaal vergat dat hij aan het inbreken was om de Noord-Koreaanse leider te vermoorden. Voor hij het goed en wel besefte was hij dan ook betrapt door de bloedmooie dochter. Gelukkig voor Nokachi was hij een leeuwenkoppenkonijn en dacht Kim Ju-ea dat Nokachi gewoon was ontsnapt uit het konijnenhok uit de privédierentuin die zich achteraan in de gigantische tuin bevond. Zonder zich er van bewust te zijn wat er eigenlijk aan de hand was ging ze richting Nokachi om hem terug naar de privédierentuin te brengen. Toen Kim Ju-ea haar haden bewoog in de richting van Nokachi haalde hij plots zijn Tantō van achter zijn rug en sneed zonder enige moeite haar Arteria mesenteria inferior door waarna er een gigantische Bloedfontein ontstond en er bloed doorheen de gehele kamer vloog. De hoeveelheid bloed die uit het lichaam van Kim Ju-ea kwam was ongezien veel. Liters en liters vlogen met snelheden van 45 kilometer per uur tegen de muur en tegen het plafond. Na vier intense minuten vol bloed leek het of ze volledig was doodgebloed. Nokachi veegde vlug het bloed van zijn zwarte ninja kostuum en ging vlug verder richting de kamer van Kim Jong-un. Voorzichtig deed Nokachi de deur open en sloop hij naar binnen. Kim Jong-Un lag ronkend in een diepe slaap in zijn bed. Hij had totaal geen idee van wat hem te wachten stond. Zo snel als hij kon maar tegelijkertijd zonder enig geluid te maken kroop hij bovenop Kim Jong-Un en stak hij zijn vlijmscherpe Shikoro ken door het hart van de Koreaanse leider. Voor hij ervandoor ging sneed hij nog zijn hart uit zijn borstkas en stak deze in een zak van de Albert Hein die hij uit zijn achterzak nam. Zonder dat iemand hem zag vluchtte Nokachi uit het Ryongsong-complex en voor iemand wist dat Kim Jong-Un dood was zat Nokachi al terug op het vliegtuig naar België.
 
Aangekomen in België zat Albert van België al te wachten in zijn salon op Nokachi. Uitgelaten en genotvol genoten ze samen nog van enkele glazen kwaliteitsvolle Fristi en genoten ze achteraf nog van de heerlijke friet met stoofvlees die Arne de kok had klaargemaakt. De morgen erna vertrok Nokachi terug richting Estland zodat hij nog net op tijd terug was om voor de cursus zomerjurk breien waarvoor hij zich al drie weken geleden voor had ingeschreven via een advertentie die hij op Facebook had gezien.
 
Zo beste lezers, dit was het verhaal over hoe Nokachi de wereld redden. Maar nu hoor ik jullie al denken van “ja, maar leiding wat heeft dit te maken met onze activiteit van vandaag?”. Wel beste lezers, wij zullen vandaag doen waar Nokachi een convocatie voor heeft gekregen maar niet heen kon gaan. Deze activiteit zullen we doen van 14 uur tot 18 uur. TOT DAN!
 
Zondag 31 maart:
Er was eens een schrijnwerker. Geen gewone schrijnwerker. De schrijnwerker had een speciale gave. Deze speciale gaven had hij gekregen in zijn publiciteitsjaren. Het is algemeen geweten dat in deze jaren van de geestelijke ontwikkeling de man een overshot aan testosteron aanmaakt. Daarnaast heeft de prille man een hoog libido maar resulteren de meeste verleidingspoginingen op een blauwtje door gebrek aan ervaring. Maar dus de schrijnwerker had in zijn publiciteitsjaren nog betrekkingen gehad met de de dochter van de zuster van de bakker die ook een neef had met drie zonen en een dochter. Die dochter had een buitenechtelijke relatie gehad met een zekere Merlijn die boven op de heuvel buiten het dorp in een kasteel woonde. Die dochter en dus ook de minares van die zekere meneer Merlijn had op een avond in beschonken toestand de dochter van de zuster van de bakker gekust en die dochter van de zuster van de bakker had tijdens het kussen in de lip van de dochter van de neef van de bakker gebeten, waardoor er dus een beetje bloed in de mond van de dochter van de zus van de bakker was terecht gekomen. Hierdoor was de dochter van de zuster van de bakker behekst. De volgende dag kwam ’s avonds ook de schrijnwerken in (zeer) beschonken toestand thuis van een dag lang te schrijnen (want dat is wat schrijnwerkers doen). De schrijnwerker pakte de dochter van de zuster van de bakker eens goed vast en van het één kwam het andere en voor dat de schrijnwerker het wist zat het er dik tegen en was de schrijnwerker ook behekst. Kortom ergens ver weg is er een dorp dat voor 90% bewoond wordt door behekste mensen en een aantal bakker die nog steeds niks in de gate hebben. Maar dus die schrijnwerker had een speciale gaven. De schrijnwerker zijn maag en darmgestel was zodanig behekst dat al zijn uitwerpselen werden omgetoverd in lekkere aardappelkroketjes en tijdens de feestdagen in pomme-du-chesse’kes. Dat kwam de schrijnwerker wel heel goed uit. De schrijnwerker vond het namelijk veel aangenamer om aardappelpuree in een krokant korstje af te kuisen dan bruine materie. De schrijnwerker was naast een man met een speciale gave ook een zeer wijs man. Hij was niet van plan om tegen iemand te zeggen dat zijn fecaliën zeer rijk waren aan zetmeel. Niemand zou zijn geheim ooit te weten komen tot hij stierf. In zijn testament zou geschreven staan dat ten zuiden van het dorp, achter het moeras, een grot lag met daarin twintig diepvriezers. Elke diepvries zou gevuld zijn met zakken vol krokketjes. Elke erfgenaam zou recht hebben op de inhoud van één diepvries. Niet meer, niet minder. Zo waren de erfgenamen verzekerd van hun zondaagse krokketjes en zou iedereen gelukkig en voldaan zijn. De schrijnwerken kon rustig op beide oren slapen (alhoewel dit anatomisch niet mogelijk is). Dat was toch wat de schrijnwerker dacht, want de notaris waarbij de schrijnwerker zijn testament had laten opmaken was corrupt en slecht. De notaris was ook de notaris van de duivel en 习近平 (Xi Jinping) [sjjie tsjjin phing]. 习近平 (Xi Jinping) [sjjie tsjjin phing] was de keizer van het Keizerrijk China. 习近平 (Xi Jinping) [sjjie tsjjin phing] was gemeen, kleinzerig en verwend. Toen 习近平 (Xi Jinping) [sjjie tsjjin phing] hoorde dat er ergens in een land ver weg van het keizerrijk China een man leefde die last had van uitwerpselen met een hoog zetmeelgehalte en een korrelige afwerking met chapelure moest en zou 习近平 (Xi Jinping) [sjjie tsjjin phing] deze man hebben voor in zijn keizerlijke collectie. 习近平 (Xi Jinping) [sjjie tsjjin phing] at namelijk heel graag kroketjes en was rijst zo bui als koude pap, excuseer, koude rijstpap. Maanden lang lag de regering van het keizerrijk China in de knoop door die koppige 习近平 (Xi Jinping) [sjjie tsjjin phing]. 习近平 (Xi Jinping) [sjjie tsjjin phing] keurde niks goed totdat hij de toestemming kreeg om het Chinese (terracotta) leger er op uit te sturen om de schrijnwerker te gaan halen. Na vijf jaren van verval in het Chinese keizerrijk gaf de regering toch toe aan de eis van 习近平 (Xi Jinping) [sjjie tsjjin phing]. De dag later begonnen 200.000 gastarbeiders uit het buurland Mongolië (samen met Dieter Coppens) de 8.000 stenen soldaten te ontdooien. Na 7.999 pogingen om een stenen soldaat te ontdooien kwamen ze er achter dat terraccotta een hogere smelttemperatuur heeft dan ijs en dat het onmogelijk is om met huis, tuin en keukentoestellen onmogelijk is om een stenen leger tot leven te brengen. 习近平 (Xi Jinping) [sjjie tsjjin phing] was razend (bah echt een vuile verwende etter). Ondertussen gingen de Tito’s van chiro Lier op een zonnige zondag naar een coole locatie om te blowpipen. Na veertien dagen van geween, gejank en een paar vuile luiers was het terug mogelijk om iets tegen 习近平 (Xi Jinping) [sjjie tsjjin phing]. De eerste minister van China 李克强 (Li Keqiang) probeerde op de meest kindvriendelijke manier en met elk woord tien keer gewikt en gewogen aan 习近平 (Xi Jinping) [sjjie tsjjin phing] uit te leggen dat het niet veel zin had om de een leger dat niet kon bewegen (omdat het nog steeds versteend was) op missie te sturen . Hij was er 98% zeker van dat ze niet zouden winnen. Toen 习近平 (Xi Jinping) [sjjie tsjjin phing] dat hoorde schoten zijn ogen alweer vol met tranen maar eerste minister 李克强 (Li Keqiang ) kwam al snel met een ander plan op de proppen. Ze zouden hulp gaan vragen bij een oude klasgenoot van 李克强 (Li Keqiang), ‏بشار حافظ الأسد (Bashar Hafiz al-Assad).
 
De volgende dag vertrokken 习近平 (Xi Jinping) [sjjie tsjjin phing] en 李克强 (Li Keqiang) naar de luchthaven van Beijing om het roze privévliegtuig van 习近平 (Xi Jinping) [sjjie tsjjin phing]. Na een aantal uren vliegen waarbij 习近平 (Xi Jinping) [sjjie tsjjin phing] maar liefst twee Fristi’s, drie caprisunnekes, vijf warme choco’s, drie en halve pannenkoek en een schnitzel met worcestershire saus kwamen 习近平 (Xi Jinping) [sjjie tsjjin phing] en 李克强 (Li Keqiang) aan in Damascus. Daar namen ze een taxi naar het paleis van ‏بشار حافظ الأسد (Bashar Hafiz al-Assad). Op het moment dat (Xi Jinping) [sjjie tsjjin phing] en 李克强 (Li Keqiang) uit de taxi stapte kwam de Syrische zon terug van achter de wolken vandaan. Op zich is dit uiterst gewoon, allerdaags en we hebben het nagevraagd bij Frank Debooseren, nee het heeft niks te maken met de klimaatveranderingen. Marr toch schuilt het gevaar vaak in kleine hoeken. Want op het moment dat de zon haar zonnestralen liet neerdalen op de motorkap van de gele taxi met roestige kantjes, liet de fysica zich weer van haar mooiste kant zien met een kracht en majestueus voorbeeld. Het schouwspel verliep als volgt.
Door het bestralen van de motorkap met zonnestralen, waarvan een groot deel onder de vorm Infraroodstraling het aardoppervlakte bereikt. Infraroodstraling is een elektromagnetische golf met een lage frequentie. Door deze lage frequentie is de hoeveelheid energie die de elektromagnetische golf bezit geringd. De geringde hoeveelheid energie zal dus op het aardoppervlakte terugkomen in de vorm van warmtestraling. Doordat de motorkap van de gele taxi permanent werd bestraald met de hierboven vermelde infraroodstraling begon het mengsel van ingezogen lucht en verdampte brandstofdruppels in de cilinders van de dieselmotor aan een snel tempo op te warmen. Bijkomend door de aanwezigheid van een totaal overbodige gloeiplug* werd dit opwarmproces enkel maar bevorderd. Hierdoor steeg de druk in de motor tot ongeziene waardes en een expansie met catastrofale gevolgen. Nog geen twee seconden nadat de iets wat zweterige taxichauffeur met zijn klamme handen de sleutel in het contact van de taxi stak en de sleutel omdraaide ontplofte de motor. Met een ruk vloog de motorkap van de auto en stevende recht op het Chinese duo af. Nadat de motorkap het hoofd van eerste minister 李克强 (Li Keqiang ) er afhakte zoals een warm mes dat door boter gaat, kwam het tot stilstand in de onderbuik van 习近平 (Xi Jinping) [sjjie tsjjin phing].
 
Ondertussen waren de Tito’s bezig met een ongeziende blowpipebattle waarvoor ze dus een blaaspijp en elks 100 pijltjes moesten meenemen. Daarnaast ook nog een veiligheidsbril en een vieruurtje voor de leiding.
En Janneke Maan, die keek van op de maan toe naar het schouwspel in Damascus en was tevreden dat hij weer twee duivels had uitgeschakeld.
 

Maandprogramma April

Zondag 7 april:
Vandaag dateren we ons op de 7de dag van april. Ofwel de 1ste zondag van deze maand namelijk 7 april 2019. Om te weten te komen waarom dit een speciale dag is, gaan we terug in de tijd. We gaan immers 20 jaar terug naar woensdag 7 april 1999 waar we een dagboek vinden van een jonge moeder.
 
“Hij is geboren om 6 uur s’ morgens, een viertal uur na begin van de echte pijn en na tien minuten persen. Wat een opluchting als dat persen voorbij is! Hij had even nog om te bekomen door de snelle geboorte en lag op de rand van het badje, Luc blies in zijn gezicht om hem te doen ademen. Toen ik hem dan uiteindelijk oppakte, weende hij en zag ik een heel lief jongetje met donker haar, ik vond het meteen een ‘Panken’.”: waren de eerste zinnen die we terugvinden in het dagboek van Mama Panken. Als we enkele jaren doorbladeren, slaan we de bladzijde open van de 5de verjaardag van de jongen Panken.
 
“Panken werd vijf jaar! Hij zit nu in het midden van zijn mooie kleutertijd. Veel dingen beleeft en ziet hij ‘voor het eerst’ en alles is even geweldig. Een worm, een kever, een duizendpoot, een koe, een geit, verkeersborden, allemaal even ‘wauw’. Hij gaat graag naar school, heeft een hele fijne klas en een toffe juf namelijk juffrouw Lucia. We deden een feestje in de boerderij ’t lekker koeike deze keer, met rijstpap, chocomousse, pudding, ijs en cadootjes. Hij kreeg een echte jongensfiets van ons (hier vroeg hij al heel lang om) en een doos Lego. Hij mocht in de maand juni ook een dag naar Plopsaland met zijn meter. Panken vond het in ieder geval fantastisch. Ook kreeg hij voor het eerst een zak schepsnoep, zo’n lange grote puntzak! Het was een geslaagde verjaardag!” Als jaarlijkse gewoonte ging de familie Panken op vakantie naar De Panne. Ze hadden hun vaste camper staan in de camping ‘Greenpark’ dat zich maar twintig minuten van het strand bevindt. De jonge Panken was dit jaar veel sneller, met zijn nieuwe fiets vloog hij naar het strand. Daar was de perfecte plek om te leren fietsen, Panken kennende was dat met vallen en opstaan. Hij was er altijd wel klaar voor, met zijn flitsende bril & zijn warme sokken kon hij elk weer aan.
 
Om Panken zijn 20ste verjaardag te vieren gaan we met onze fiets naar de boerderij waar hij zijn eerste jongensfiets kreeg. We verwachten jullie allemaal om 12u30 op ons Chiroheem (Boomlaarstraat 72, 2500 Lier) met een fiets die in orde is. Het feestje eindigt om 18u na de formatie. Hopelijk hebben jullie zin om een feestje te bouwen!
rabbit
 
Zondag 14 april:
Beste jongens en meisjes,
Vandaag is een speciale dag voor jullie allemaal
Vandaag worden de jongens voor 1 dag meisje en de meisjes voor 1 dag jongen.
Hoe voelt het om jullie regels te hebben en hoe voelt het om rechtstaand pipi te doen? Hoe voelt het om de puberteit als meisje of jongen door te komen? Op al jullie vragen over hoe het leven van een vrouw/man eruit ziet zullen wij vandaag de oplossing zoeken en te weten komen.
Vooraleer we aan deze dag kunnen beginnen
Wat is nu het geslacht ? = sekse, het man of vrouw zijn de geslachtsorganen. Geslachtsorganen= de organen die ervoor zorgen dat er steeds nieuwe mensjes op aarde kunnen komen. Dankzij de geslachtsorganen van jullie ouders zijn jullie dus op aarde gekomen !!!
Wij hopendat jullie tijdens de lessen natuurwetenschappen goed hebben opgelet zodat jullie al ren beetje meer weten over welke geslachtsdelen wie nu heeft.
Aan alle mannen kom vandaag als schoonste vrouw naar de Chiro zodat jullie al jullie mannelijke collega’s kunnen versieren!!
Aan alle vrouwen laat de stoere bink in jullie naar boven komen, zorgt voor die vettige praat om alle vrouwen van de Chiro te kunnen verslinden!
Conclusie: VERKLEDEN IS NOODZAKELIJK ! (Jongens als meisjes, meisjes als jongens)
 
Zondag 21 april:
Er was eens een jonge- man/vrouw/onzijdig die al de hele week uitkeek om naar de Chiro te komen. Het is namelijk Paasvakantie en hij/zij/het verveelde zich al de hele week. Zonder elke dag naar school te gaan wist deze jonge- man/vrouw/onzijdig niet wat hij/zij/het moest doen. Op maandag heeft hij/zij/het wat naar televisie gekeken maar dat word je ook al snel beu want door de week is het overdag toch vooral Tommy Teleshopping en Q-music op de televisie. Dinsdag is hij/zij/het dan maar naar buiten gegaan maar het was aan het heel hard aan het regenen dus is hij/zij/het al snel terug huiswaarts gekeerd. Woensdag heeft hij/zij/het zijn/haar oude actie-figuren/barbiepoppen boven gehaald om mee te spelen. Donderdag, vrijdag en zaterdag wist hij/zij/het niet meer wat te doen hij/zij/het had alles al gedaan en verveelde zich kapot tot eindelijk zondag aanbrak. Hij/Zij/Het stond op om 8u45 heeft zich gedoucht, want we moeten allemaal proper zijn voor de Chiro, daarna heeft hij/zij/het zijn/haar piekfijn Chiro-uniform aangedaan zoals dat hoort en nam om 9u00 zijn ontbijt. Hier nam hij zijn tijd voor want het ontbijt is namelijk de belangrijkste maaltijd van de dag en op zo’n hoogdag als vandaag (een Chirodag) mag je het ontbijt zeker niet overslaan. Om 9u30, na het ontbijt, heeft hij/zij/het zijn/haar tanden gepoetst. Na het tanden poetsen is hij/zij/het dan maar zijn/haar kamer gaan opruimen van al die actie-figuren/barbiepoppen die er nog altijd lagen van woensdag. Om 13u00 heeft hij/zij/het nog een kleine hap gegeten en daarna maakte hij/zij/het zich klaar om naar de Chiro te vertrekken. In zijn/haar rugzak zat een regenjas, een extra trui, een flesje water, een vieruurtje en vijf euro want zijn/haar drankkaart was op en moest nog geld geven voor een nieuwe. Om 13u20 was hij/zij/het klaar om te vertrekken maar hij/zij/het moest toch nog even wachten want hij/zij/het mocht niet te vroeg op de Chiro zijn en iedereen weet dat je pas om 13u45 op de Chiro mag zijn. De klok sloeg 13u35 en hij/zij/het vertrok hij/zij/het wist dat hij/zij/het nog tien minuutjes moest fietsen om naar de Chiro te geraken.
 
Hij/Zij/Het kwam aan om 13u48 op de Chiro maar de poort was nog niet open. “Vreemd” dacht hij/zij/het, “Er is nog niemand op de Chiro en het is toch al bijna tijd.” Hij/Zij/Het besloot om buiten nog even te wachten tot iemand de poort kwam losdoen. De minuten verstreken maar er was nog steeds niemand te bespeuren. Om 13u58 besloot hij/zij/het om over de poort te klimmen met zijn/haar fiets en deze op zijn plaats te zetten, daarna is hij/zij/het op zijn/haar plaats gaan staan in de formatie met zijn/haar kap af en zijn/haar rugzak op de grond achter hem/haar. Aangezien hij/zij/het de oudste was die aanwezig was, moest hij/zij/het de formatie leiden en natuurlijk zoals elke goede Tito kende hij/zij/het de hele formatie van buiten: Fix, terplaatse rust, gebedshouding, Heer Jezus, wij treden samen voor U aan, blijf bij ons en laat ons leven door de kracht, de trouw, en de goedheid in de vreugde van Uw dienst. Amen. terplaatse rust, uniform inspectie, wat gaan de afdelingen doen en dan de kreten. Aangezien hij/zij/het de enige persoon was op de Chiro ging de formatie een stuk vlotter dan normaal, vooral de uniform inspectie duurde deze keer niet lang.
 
Na de formatie nam hij/zij/het een bal die nog op de koer lag en begon hij ermee te spelen. Al een geluk dat die bal daar nog lag want anders moest hij in het materiaal kot en dat mag natuurlijk niet zonder toestemming van de Leiding. Hij/Zij/Het vond het heel leuk want het is natuurlijk Chiro en op de Chiro is het altijd leuk, maar er miste toch precies iets maar hij/zij/het wist niet goed wat. Om 16u00 heeft hij/zij/het gevieruurt met een hapje en drankje en toch miste er nog steeds iets. Misschien was het een acuut gebrek aan hard bass dat normaal gezien wordt gedraaid tijdens het vieruur maar hij/zij/het wist het niet. Na zijn/haar vieruur is hij/zij/het verder gaan spelen met de bal tot 17u55 want dan is het tijd voor de eind formatie, en deze verliep al even vlot als de begin formatie. Na de formatie is hij/zij/het weer over de poort geklommen met fiets en al en is hij/zij/het terug naar huis gereden. Hij/Zij/Het was thuis om 18u15 en toen zijn/haar ouders vraagde hoe het was op de Chiro zij hij/zij/het dat het leuk was net zoals altijd.
Kortom het is Pasen en wij, jullie Leiding, zijn naar de bomma om Pasen te gaan vieren. Als gelle per sé naar de Chiro wilt komen, moet gelle dat maar weten maar er gaat niemand van de leiding zijn en alles is op slot.
Vrolijk pasen
 
Zondag 28 april:
Er is iets wat we jullie moeten vertellen. We hebben namelijk slecht nieuws. Jullie leiding is afgelopen week op uitstap geweest om te gaan squaten op het Rode Plein. Op zich niets mis mee, maar wat minder geapprecieerd werd is dat we Putin hadden ontvoerd om mee in leiding te komen staan bij jullie. We vonden het wel een goed idee, maar achteraf bleek dit toch een beetje onverantwoord. Dat werd dan ook duidelijk wanneer we de grens probeerden over te steken en de douane de kofferbak van Tobback zijn Micra opendeed. Toen ze de plastiek flessen met kvass aan de kant zette en Putin zagen liggen werden we meteen gearresteerd. Zonder enige uitleg brachten ze ons meteen naar een vervallen gevangenis op enkele kilometers van de grens. Momenteel zijn ze ons al uren aan het martelen als straf voor de ontvoering. Hoelang ze ons hier nog houden weten we niet en daarom zullen we vandaag niet aanwezig kunnen zijn om in leiding te staan bij jullie. Maar vrees niet lieve Titojes! We hebben waardige vervanging gevonden die jullie in tussentijd zullen entertainen tot ze ons moeten laten gaan wegens een procedurefout.
 
Omdat we wisten dat het wel eens fout zou kunnen lopen hadden we voorzorgsmaatregelen genomen. We hebben namelijk in alle geheim audities gehouden om zo de beste vervanging voor ons te vinden. Een beetje zoals K3 zoekt K3, alleen zijn wij met 6. We hebben de kandidaten allemaal extreem moeilijke opdrachten laten vervullen die alleen een echte Tito zou kunnen doen. Denk hierbij aan squaten en dansen op Hardbass. In het begin hadden de kandidaten het erg moeilijk maar nu zijn we tevreden met het resultaat. Wie de wedstijd heeft gewonnen is momenteel nog een geheim voor jullie, maar we zullen al een tipje van de sluier lichten. Het zijn de Aspiranten en zij zullen jullie vandaag met alle plezier entertainen tussen 14 uur en 18 uur lokale tijd.
 

Liedje van de maand!

 
 

De Tito-leiding


Heeft u een vraag?
Stel ze gerust aan de afdelingsleiding van uw zoon/dochter via de contactpagina!
 

Belangrijke data!

Titoweekend 3.0 28-30 juni 2019
Kamp: 20-31 juli 2019
 

 
Tito-afdeling
 
Tito-afdeling
 
Tito-afdeling